یک زن که در سواحل پولاد می دوید

فریاد زد : خدا ، خدا ، خدا تو چرا آسمان تهران را از یاد برده ای؟

دف صورت طلایی ماه تمام را از آسمان به زن ایثار کرد

واقعا یک نوستالوژی است . پارسال . همین ساعت ها . من و عزیز ترین کرکس روی زمین . بالای ارتفاعاتی مشرف به این شهرک غرب لعنتی . همین شهرک لعنتی . داشتیم لاشه ی ساندویچ را می بلعیدیم. که آن مرد خسیس مشهدی ساز زن تماس گرفت . آن قدر که کرکس لاشه اش را رها کرد و شروع کرد به حرف زدن با او . آن قدر که کرکس لاشه اش را رها کرده بود و پرید و حرف می زد که من چهار پا هم توان پریدنم شد. . و من فردای امروز مامور شدم ادامه لاشه ی ساندویچ را در خانه مرد ساز زن بخورم . این واقعا یک نوستالوژی است . نیست؟

پارسال . فردا . من برای اولین بار در زندگی ام دعوت کردم . و برای اولین و آخرین بار ، برای تنها ترین بار بدون فکر دعوت کردم . و چقدر خوب بود بدون فکر دعوت کردن . و خواستم برای یکتا ترین بار شور را ، شوق را ، وجد را با کسی تقسیم کنم . هرگز نفهمیدی یکتا را ، شور را ، شوق را ،وجد را ، تقسیم را . . و هنوز هم .  و تقسیم نشد .شاید هم شد و من نفهمیدم. و من از آن بعد هیچ گاه ، قصد تقسیم هیچ کدام از احساسات درونی ام را با هیچ کسی نداشتم . . و این هیچ ها همه یکتا بودن را ساخت اما از جنسی دیگر.. از جنس تقسیم نکردن.

و چقدر خوب بود آن روزها . و حتی بهتر .... روز هایی پر از انگیزه . وحتی انگیزه تر... پست همین قدر کافی است.

http://vulturek.blogsky.com/1386/09/page/2/

تنها یک چیزهایی در زندگی آدم ها وجود دارد که اسم ندارد  اما همه ی تقصیر ها به گردن اوست . یک چیز یا چیزهایی که اصلا نمی شود خطابش کرد . اصلا نمی شود برای کسی توضیح داد که حالا چه مرگت شده و این چیزی که می گویی چیست و کی به سراغت می آید و کی می رود . یک چیزی است که بعضی وقت ها یقه ی آدم را می چسبد ، یک چیزی که دقیقا هیچ چیز نیست و هیچ علت خاصی ندارد اما در عین حال همه چیز است و مقصر . این ها را نمی شود به همه گفت . یعنی به هیچ کس نمی شود گفت . به هر کس بگویی که فلان طوری هستی و یک چیزی خر خره ات را گرفته و ول نمی کند سرش را تکان می دهد و می گوید می فهمم چه می گویی . حتی از کسی که مطمئنی هیچ چیز نمی فهمد این جمله را می شنوی و این جمله هم ارز جمله ی دیگری است که طرف مقابل با خودش می گوید "مردک دیوانه" . این جمله همان جمله ی بالاست اما خوب فقط کمی واقع گرایانه تر . و خوب هیچ کس نمی گوید که نمی فهمم چه می گویی و این مشکل عجیب است . این چیز ها را نمی شود به هیچ کس گفت چون در دلشان به آدم می خندند و گفتن این چیزهای وصف ناپذیر ، فقط گوینده را دوباره در آن حال و در فکر آن چیز می برد که خودش هم نمی داند چیست . فقط می داند وقتی راجع به آن حرف می زند داخل همان چیزها پرت می شود و خودش را داخل مفاهیم گنگی که از در و دیوار می بیند پیدا کند . و مجبور می شود با کلمات معصوم یک سری اراجیف ببافد که خودش هم نمی داند چیست و دقیقا بر هیچ چیزی هم دلالت نمی کند . فقط باعث می شود تا عصمت کلمات از بین برود و برای فهماندن یک چیز هایی که به هیچ وجه فهماندنی نیست منعقد شود و در فضای دهانی بین دو نفر بماند و دفن شود .وقتی که هم درد و دلش تمام می شود گوینده می ماند و حوضی از همان چیزها . و این همیشه مسئله بوده ، یک چیز هایی که آدم را پیر می کند. و این ها دقیقا چیز است .

،

که می افتد.

. معمار مچ .

معمار پنجه . معمار دست . معمار انگشتان .

با تک تک حرف های این کلمات روزی به سراغت خواهم آمد . روزی که نه دیگر زود است و نه دیگر دیر . و آن وقت دیگر خیلی ها نمی دانند باید چه کار کنند و آن موقع من همه را تمام می کنم . انتظار سخت است . انتظار چیزی که نمی دانی چیست.سخت است. و تو سختی را هرگز ندیدی. انتظار یک اتفاق. انتظاری که از ترس لبریز است .دل برای سوختن است . دل ات به حال خودت بسوزد که هیچکس دل اش برای دیگری نمی سوزد و قرار هم نیست که بسوزد . دل ات را بگذار آنجا که باید بسوزد بسوزد .

بُوَد که قرعه ی دولت به نام ما افتد.

دیگر ، نه حوصله ، نه وقت چنگ زدن را ندارم . بگذارید هر چه می خواهد بشود ، بشود . مگر نه جایی باید وجود داشته باشد که کنتور بیاندازد. خوب حتما می اندازد دیگر.