Non c'e nessuno
Non c'e nessuno
Non c'e nessuno
Bello come te e ti amo 
 

      

شب گذشته با تمام خوشی هایش در عین جال مرموزترین و مشکوک ترین شب تاریخ زندگیم بود . آنقدر که فکر نمی کنم که در شب دیگری مثل ساعات گذشته پیر شده باشم. پیر ... .

همیشه یک چیزهایی باید کفر آدم را در بیاورد . همیشه یک چیزهای معمولی هستند که کفر آدم را در می آورند . یک چیزهایی که اصلا فکرش را نمی کنی . یک چیز هایی که اصلا رویشان حساب نمی کردی و فکر می کردی که اگر در آینده مشکل بشود خیلی راحت آن ها را حل می کنی . اما خوب چنین نیست . همیشه این هایی که فکر می کنی می توانی راحت حل کنی کفر آدم را در می آورد. و بعد که کفرت را در آورد با خودت لج می کنی که هنوز مشکل یک چیز پیش پا افتاده و راحت است اما خوب همین کفر در آوردن باعث می شود که تو از آن مشکل عادی که شاید قبل تر می توانستی به راحتی محوش کنی بترسی و حلش نکنی و هم چنان خودت را گول بزنی که این مشکل آنقدر ها هم کوچک است که ارزش فکر کردن ندارد اما حقیقت چیز دیگری است . حقیقت این است که کفر آدم را آنقدر زیاد در آورده که آن مشکل مثل یک غول شده و تو حتی نمی توانی به آن فکر کنی . چه برسد به آن که بخواهی حلش کنی.

و من باز هم فهمیده ام که اشکال از کجاست . فهمیده ام و باز هم بارها و بارها می فهمم و این تکرار فهمیدن ها آنقدر راضی ام که فهمیده ام دقیقا چقدر راضی ام . فهمیده ام که گره کار آن جاست که آدم ها چنگ می زنند و من هم چه فرقی با همه می کنم مگر؟ من هم چنگ می زنم شاید صدها بار بیشتر و شدید تر . اینکه چنگ می زنم را فهمیده ام و بارها و بارها خواهم فهمید که من چنگ می زنم و همه بارها و بارها چنگ می زنند و من شاید بیشتر و بیشتر . چنگ زدن من همانا و بدست نیاوردن همان . چون چنگ می زنیم بدست نمی آید . شاید چنگالم زیادی بزرگ است که خیلی چیز ها از بین چنگک هایش در می رود یا شاید چنگالم آنقدرها که باید تیز نیست. اما گمان نکنم . اشکال همه همان فعل چنگ است . چون چنگ می زنم بدست نمی آید و آن که چنگ نمی زند بدست می آورد یا آن کسی که اصلا چنگال ندارد می برد . حالا فکرش را بکن آن کسی را که تنها بلد است چنگال داشته باشد و بارها و بارها می فهمد که نباید چنگ بزند . تا حالا دقت کرده ای قاشق چقدر راحت می تواند کار چنگال را انجام دهد اما چنگال نمی تواند.