خنده های تصنعی ...

شادی های گذری ...

بحث های فرسایشی ...

 

و تمامی خاطراتش که ماند . عالی هم ماند.

و در آن هبوط ، نزدیکی های همان کوچه باغ قبل از حرف های صد تا یک غاز تا ابد است ،

گفتا: تو از کجایی؟ کم را زیاد آوردی؟

گفتم :کم نیاوردن را غیر نخواهد بودمان.

گفتا: حرفی نیست.

_نه بیشتر ، رفت . سخن گزاف گفتم لابد . انگار آغاز کرد تا بگوید حرفی نیست . انگار آغاز کرد تا با زیاد کم آوردن گفتنش پایان برساند زودتر آغاز را ،با همان حرفی نیست ها!_

گفتم ،بعدترها ،با خود،اما : یادش خواهم آورد همه اش را با همین چند خط. آیا! و یادم خواهد آمد همه ی کم با خود بودن هایم را در صعود که شاید اجازه اش را نداشتم!

عین.الف

 

پی نوشت منفی دو: جناب پوتین ‌‌! تو را به جان مادرت فردا که می آیی این کلاه ترکمنچای جدید را کمی تنگ تر و کوچکتر بساز . به خدا دیگر مثل قدیم ها سرمان آن قدر ها هم بزرگ نیست. راستی پرچم کشورت یادت نرود! باید برویم و زیر اعماق خزر نصبش کنیم. تا دیر نشده ها! باید بجنبیم!   خدا وکیلی پوتین جان ثابت کردی که بازی ۹۰ دقیقه است.احسنت! قربانت بروم تا آبهای گرم خلیج فارس خیلی راهی نمانده! تو نباشی دیگر کلاهمان را که تازه خواهی آورد را هم باد خواهد برد. عزیز برادر! یادت نرود اینهایی را که گفتم ... .

پی نوشت منفی یک: امان از دست این کارتون های ژاپنی ! هیهات من الذله! آدم را جر و واجر می کند این کارتون ها . وقتی چشمهای شخصیت های کارتونی کارتون های ژاپنی که نصف صورتشان را پر کرده می بینم به خلقت چنین آثاری شک می کنم یا شاید هم به عدم راهیابی تکنولوژی ساخت آینه در کشور مذکور . حکایت سوژه های داستانی سریالهای ایرانی هم شده همان حکایت چشم های شخصیت های کارتون های ژاپنی...

پی نوشت صفر : پشه های پاییز زرنگ تر و زیرک تر از پشه های تابستان اند! یا للعجب!!!

عین.الف (خواندن پست قبلی پویا فراموش ن ش و د.)

خیلی جالب نیستم . چیزی که مغز صدایش می کنید دارد در سرم فش فش می کند. سرما خورده.می دانم. وقتی روح یا بدنم در جنگ است دوست داشتنی ترم.چون در قطعه محال از آمادیس ژامن متعلق به شبه مکتب باروک می خوانم : مرض شادی خواهد آورد و آسایش غم . تازه لمس کرده ام که چگونه یک درگیری روحی می تواند به مبارزه ی جسمی تبدیل شود. تکذیب نمی کنم اما شاید دلیلش اظهار...... ا.....ر....ا...د..ت. برخی از محافظه کاران باشد.بگذریم . راستی تا یادم نرفته : عوارض نوسازی از آن من / چلوکباب رفتاری از آن تو...

عین . الف

سلام

از آن بابت که از شرح حال نویسی در دو وبلاگ قبلی ام خسته شده ام می خواهم فعلا اینگونه بنویسم.به نام او ...

خنده دار شده ، دوستان ما حتما واقف هستند به این قضیه ای که می خواهم بگویم ، شاید هم شاهد مثال هم خیلی دور از ذهن نباشد. ای کاش می توانستم مثل حکایت ها و قضیه های صادق هدایت ، یک هنجار اجتماعی را به سخره بگیرم، فحش بدهم و لگد مال کنم. حیف که این توانایی در من نیست، حتی قطره ای از آن دریا را نمی توان در من پیدا کرد. اگر پیدا شود می تواند مایه تعجب باشد. اما می خواهم لجن زار اطراف و اطرافیانم  را کمی به تصویر بکشم. به قول مرحوم حسین پناهی من تا وقتی زنده ام تمام دنیا ارث پدرم است.

 ترکیب بیخود و مضحکی است : «لجن زار فرهنگی». اما خوب چیز دیگری در ذهن خالی بنده ی حقیر نمی چرخد جز همان لجن زار فرهنگی. متاسفانه یا خوش بختانه نه دانشجوی ادبیات و زبان شناسی هستم که بدانم آیا این ترکیب از لحاظ زبان و ادب فارسی صحیح است یا خیر و نه دانشجوی جامعه شناسی یا فلسفه که بدانم آن چیزی که می خواهم بگویم اسم قلمبه یا سلمبه ی دیگری دارد یا خیر. فقط این را می دانم که در حال حاضر که مشغول ورق زدن صفحات مجازی وبلاگ ها و نوشتن مطلب هستم چیزی جز لجن زار فرهنگی که من نامش را گذاشتم در دلم نمی پیچد. بگذار با زبان ساده و مقدمه چینی انگشت به حلق بزنم و لجن زار فرهنگی را روی دکمه های کیبورد –که معادل فارسی اش را در ذهن ندارم – بالا بیاورم. اگر کمی فکر کنی می بینی که بد نیست تو هم بالا آورده های مرا بخوری و برای دیگری بالا بیاوری تا دیگری هم بخورد و برای دیگر دیگری بالا بیاورد. ظرف یا بشقاب هم باشد همان کیبورد و دکمه هایش.

وقتی بند بالا را نوشتم ، چند دقیقه ای برای صرف چای ذهنم را از آنچه می خواستم به عنوان لجن زار فرهنگی در چشمان شما فرو کنم رهانیدم و در این فکر فرورفتم که اگر بخواهم درباره ی لجن زارهای فرهنگی که دیگر توان دست و پا زدن در آنها را هم نداریم حرف بزنم، یکدم تا سال آینده هم توانایی زریدن و ور زدن در بنده حقیر هست. پس ای کاش لغت علمی تری برای عنوان این هایی که می خواهم بگویم پیدا می کردم و افسوس می خورم که چرای دانشجوی فلسفه نیستم و به جای آن،رشته ی شتر ، گاو ، پلنگ بلغور می نمایم.

پس قرار ما این است: من هر چند وقت یکبار انگشت می زنم، بالا می آورم ، بالاآورده های رنگارنگ و متنوع. مطمئنا که از خوردنش خسته نمی شوی چون به اندازه ی کافی متفاوت هستند. قول می دهم به مقدار لازم نخود، لوبیا، رشته ، سبزی و باقی چیزهای دوست داشتنی دیگر در بالاآورده هایم باشد.بعد جنابعالی آنها را میل نموده و نوش جان می کنی ، هر وقت برای خودت هضم کردی ، وظیفه و رسالتت این است که انگشت بزنی ، تو هم برای دیگری بالا بیاوری. نه همان هایی که من بالا آوردم. همان بالا آورده های من که تا آنجا که توانستی هضمش کرده باشی و خودت بالایش آورده باشی. خود خود خودت. حالا اگر با بالاآورده های من موافق نبودی می توانیم باز بالا بیاوریم و بعد بالا آورده هایم را به بحث و سپس چشیدن عام می گذاریم. اگر هم نشد بالا نمی آوریم، همانجا یکراست پایین می آوریم.مکان بالاآوردن هم باشد همین جا ، یعنی رندان گورخر پرست و وسیله ی بالا آوردن هم یک رایانه، فقط کیبورد فراموش شود. چون بالا آورده ها را نمی توان در دست نگه داشت. بالاخره ظرف لازم می شود.

امروز بالا آورده دارم اما احساس می کنم اگر بگذارم برای محفل بعدیمان بهتر باشد فقط تا یادم هست موضوعش را می گویم. موضوع بالاآورده ی یک ما حکایت از این دارد: جدیدا عامل برتری بعضی بر بعضی دیگر در طویله ی ذهنی پر از فضولات بعضی ها این است که چقدر از دیگری بیشتر … ترند.

رند گورخرپرست : علی